Gesproken
column door Zihni Ozdil tijdens De Willekeur van de Rechtsstaat,
georganiseerd
door Art.1 en de
Unie in Debat
op 7 maart 2011.
“Goedenavond
allemaal.
Mijn naam is Zihni Ozdil. In het dagelijks leven ben ik
wetenschappelijk docent
maatschappijgeschiedenis en promovendus aan de Erasmus Universiteit.
Daarnaast ben ik voorzitter van
Confetti,
de jongerenredactie van de Unie in Debat. Ik zal vanavond vanuit een
persoonlijk verhaal het 'dubbele paspoortendebat' duiden.
Mijn
grootvader kwam in
de jaren zestig vanuit een zeer arme plattelandsomgeving als
gastarbeider naar
Nederland. Mijn vader bleef in Turkije en was de eerste uit de familie
die ging
studeren. Zijn neefje volgde snel. In de jaren zeventig was er veel
politiek
geweld in Turkije. Mijn vaders neefje werd doodgeschoten op de
universiteit
omdat hij politiek actief was. Mijn grootvader, een simpele boer die
dat
studeren toch al niet zag zitten, vond dat zijn zoon naar Nederland
moest komen
en gaan werken als een echte man.
Mijn
vader deed dat. Enkele jaren later trouwde hij en ik kwam in 1984 als
tweejarig kind
naar Nederland.
In 1995 werd ik officieel Nederlander en behield ook mijn Turkse
nationaliteit.
Dames
en heren, jongens
en meisjes, ik moet u vanavond iets bekennen. Tot voor kort had ik een
hekel
aan Nederland. Ik voelde mij in de eerste plaats een Turk, ik
interesseerde mij
totaal niet in wat er zich in Nederland afspeelt, ik was niet
maatschappelijk
betrokken en ik kreeg geen kippenvel als ik het Wilhelmus hoorde.
Kortom, ik
was niet 'loyaal'.
Maar
een paar weken
geleden heb ik mijn Turkse nationaliteit ingeleverd. En, dames en
heren, landgenoten,
wat een verademing! Zodra
ik mijn Turkse
paspoort verscheurde begon ik spontaan het Wilhelmus te zingen, werd ik
loyaal
aan Nederland en ik verving al mijn Ataturk posters met
foto’s
van Beatrix. Ongelofelijk wat een 60 pagina’s aan
niet-gerecycled papier voor
psychologische en culturele invloeden heeft.
---
Hooggewaardeerd
publiek,
wat ik net beschreef is in feite wat de paspoortfundamentalisten zeggen
dat er
gaat gebeuren als iemand zijn tweede nationaliteit inlevert.
Nog
even los van de
absurditeit van de koppeling van loyaliteit aan een stukje papier of
het aantal
nationaliteiten die iemand heeft moeten we ons afvragen wat loyaliteit
überhaupt
betekent. Er hangt namelijk een verdachte geur aan die term. Betekent
loyaliteit het zonder voorbaat toejuichen van nationale mythes? Is
loyaliteit
kritiekloos toekijken hoe machthebbers ons land vormgeven en je alleen
druk
maken als Oranje speelt?
En,
beste landgenoten,
ik beticht de media, de ‘opinionmakers’
en
de meeste politieke partijen van
intellectuele collaboratie met het paspoortfundamentalisme. Waarom?
Omdat ze
meegaan in de kaders van dit krankzinnige debat. Hierdoor trappen wij
met zijn
allen in een grote afleidingsmanoeuvre. Want dat is het dubbele
paspoortendebat; een afleiding van wezenlijke kwesties. Het
integratiedebat,
dat dringend behoefte heeft aan een serieuze en diepe discussie, wordt
door
niet alleen het paspoortenfundamentalisme maar ook het
textielfundamentalisme gereduceerd
tot holle begrippen en wezenloze thema’s als hoofddoekjes,
paspoorten,
nationaliteiten en loyaliteit.”